142

کار دنیا خیلی عجیبه!

آدمایی که ایمان به کمک خداوند ندارند، سخت تلاش می کنند تا خودشون رو خوشبخت کنند! خودشون رو عامل موفقیت خودشون می دونند و از هیچ چیز توقع ندارند. وقتی هم شکست می خورن یا با مشکل روبرو میشن صبر می کنند و باز هم این فکر رو می کنند که خودشون باید از پس مشکلاتشون بربیان و باز هم تلاش می کنند!

آدمایی که ایمان به کمک خدا دارند، پا روی پا می ندازن و همش می گن: خدا کمکمون می کنه! تا خدا هست غمی نیست! یک اپسیلون کار می کنند و خروار خروار توقع دارند! زیر بار هر منتی می روند و حتی بقیه رو هم اذیت می کنند که کارشون راه بیفته و آخرش می گن خدا خیرت بده و از این قبیل حرف ها! اگرم به خاطر کارهای نکرده شون شکست بخورن یه نیگا به سقف می ندازن با آه و ناله می گن این بود رسمش خدااااا؟! بازم ش_________کر! که این شکر گفتنشون از هزار تا ناشکری بدتره! بعدم می شینن همه جا میگن ما تلاشمونو کردیم قسمت نبود :|

همه اینا رو گفتم واسه اینکه بدونیم کجاهای کارمون لنگه! چرا همش غصه می خوریم که خدا دوستمون نداره و همه چی واسه اون بی دین و ایماناس! مشکل خود ماییم! خود ماییم که برعکس حرفای خدا عمل می کنیم و طبل خدا خدامون همه جا رو پر کرده!

حداقل به خودم این تلنگرو دوست دارم بزنم که خدا من رو آفریده که تلاش کنم! اونقدر کار کنم که خودم بفهمم ته توانمه و دیگه نمی تونم! هرچی هم اومد تو سفره م حلال باشه و دلم خوش باشه که ته ته همه کارام واسم مهمه که خدا از کارام راضی باشه!

در کل "اراده عنصری است که در ما ظاهر بینان به یغما رفته"

/ 0 نظر / 11 بازدید